<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:dcterms="http://purl.org/dc/terms/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"  xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" version="2.0">
  <channel>
    <title><![CDATA[Ara en Castellano - bob dylan]]></title>
    <link><![CDATA[https://es.ara.cat/etiquetes/bob-dylan/]]></link>
    <description><![CDATA[Ara en Castellano - bob dylan]]></description>
    <language><![CDATA[es]]></language>
    <ttl>10</ttl>
    <atom:link href="http://es.ara.cat:443/rss-internal" rel="self" type="application/rss+xml"/>
    <item>
      <title><![CDATA[Plagio o inspiración legítima en la música catalana?]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/plagio-inspiracion-legitima-musica-catalana_1_5697589.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/ce6cc61c-7f25-41c5-a8f4-54a091794e3f_16-9-aspect-ratio_default_0_x1105y12.jpg" /></p><p>Copia hasta el fin, dice el diablo. Vigila que no te acusen de plagiar, recomienda el abogado. En cualquier caso, haz de la influencia virtud, no la escondas, que todos saldremos ganando, porque la cosa va de transferencia de conocimiento. Al fin y al cabo, la música es una combinación de familiaridad y singularidad. La vanguardia tensa la cuerda de la singularidad persiguiendo la quimera de la originalidad. El <em>mainstream</em> reclama familiaridad, cosas reconocibles. Entre una y otra hay mucho camino por recorrer, incluidas la copia y la inspiración legítima, cuestiones que sanciona o ampara la legislación sobre propiedad intelectual. Nada legítimo, sin embargo, es el plagio extractivo, como la desposesión de autoría o hacer pasar por propio lo que es de otro. </p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavier Cervantes]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/plagio-inspiracion-legitima-musica-catalana_1_5697589.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Fri, 03 Apr 2026 11:01:31 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/ce6cc61c-7f25-41c5-a8f4-54a091794e3f_16-9-aspect-ratio_default_0_x1105y12.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[Quim Carandell (La Ludwig Band) y Bob Dylan.]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/ce6cc61c-7f25-41c5-a8f4-54a091794e3f_16-9-aspect-ratio_default_0_x1105y12.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[La Ludwig Band, Mazoni, Remei de Ca la Fresca, Gavina.mp3 y Manel remueven la influencia y juegan con los límites de la copia]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Jugar a ser Bob Dylan en medio de las miradas indiscretas de los vecinos]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/estilo/viajar/jugar-bob-dylan-medio-miradas-indiscretas-vecinos_129_5456206.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/24f52fa6-eecc-42cc-8d05-54663543727e_16-9-aspect-ratio_default_0_x1743y799.jpg" /></p><p>Si hace algo de frío y vas bien acompañado, mejor. Tienes que ponerte en la esquina de Jones Street y West 4th Street, mirando hacia el oeste, y pedir a un peatón que se arrodille para encontrar el ángulo justo. Y ya puedes jugar a imitar una de las portadas de disco más famosas de la historia de la música, la de <em>The Freewheelin' Bob Dylan</em> de 1963, con el cantante y Suze Rotolo abrazados. La relación entre ambos no terminó muy bien, pero la foto es preciosa. Se les ve jóvenes y enamorados. Y el disco es un tesoro. Algunos vecinos que viven en la esquina se dedican a curiosear cuando los turistas quieren imitar la foto. <a href="https://www.curbed.com/article/bob-dylan-jones-street-photos-fandom-timothee-chalamet.html" rel="nofollow">Se ve que la mayor parte son europeos, curiosamente</a>.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Toni Padilla]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/estilo/viajar/jugar-bob-dylan-medio-miradas-indiscretas-vecinos_129_5456206.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Sun, 27 Jul 2025 06:00:51 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/24f52fa6-eecc-42cc-8d05-54663543727e_16-9-aspect-ratio_default_0_x1743y799.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[¿El Café Wha? de Nueva York]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/24f52fa6-eecc-42cc-8d05-54663543727e_16-9-aspect-ratio_default_0_x1743y799.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[¿Por qué es tan fascinante la película sobre Bob Dylan?]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/fascinante-pelicula-bob-dylan_1_5309462.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/968cc9eb-6c66-4e37-8ae5-52b516f4b924_16-9-aspect-ratio_default_0_x1174y0.png" /></p><p>De repente empecé a llorar profundamente emocionado por todo lo que explicava aquella escena que estaba viendo en el cine. Por cómo el cineasta James Mangold había decidido montar la interpretación de la canción <em>The times they are a-changin'</em> de Bob Dylan, por cómo la estaba cantando el actor Timothée Chalamet... y porque unos versos erosionados por los tópicos adquirían significados nuevos en ese momento preciso. </p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavier Cervantes]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/fascinante-pelicula-bob-dylan_1_5309462.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Sun, 09 Mar 2025 07:30:53 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/968cc9eb-6c66-4e37-8ae5-52b516f4b924_16-9-aspect-ratio_default_0_x1174y0.png" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[Monica Barbaro, en el papel de Joan Baez, en la película 'A complete unknown'.]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/968cc9eb-6c66-4e37-8ae5-52b516f4b924_16-9-aspect-ratio_default_0_x1174y0.png"/>
      <subtitle><![CDATA['A complete unknown', protagonizada por Timothée Chalamet, va más allá del 'biopic' convencional]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[La última máscara de Bob Dylan lleva el nombre de Timothée Chalamet]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/criticas/ultima-mascara-bob-dylan-lleva-nombre-timothee-chalamet_1_5295928.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/57f33b23-8931-462b-b157-081c1dcdde43_16-9-aspect-ratio_default_0_x2215y532.jpg" /></p><p>Los hechos de la vida y obra de <a href="https://www.ara.cat/cultura/bob-dylan-amy-winehouse-individualista_1_1381456.html" target="_blank">Bob Dylan</a> que pone en escena <em>Un completo desconocido</em> han sido narrados tantas veces (por ejemplo, en el libro de Elijah Wald <em>Dylan goes electric!</em>, punto de partida para el guión de Jay Cocks) que han terminado por adquirir la textura mítica de la ficción. De hecho, la forma en que James Mangold presenta algunas situaciones –la improvisada intervención de Al Kooper como organista en la grabación de <em>Like a rolling stone</em>, o el escándalo que provocó el recital pasado de decibelios de Dylan y su grupo en el festival de Newport, bastión de la tradición folk– persigue el mismo cosquilleo cómplice que las citas que los filmes superheroicos hacen en las viñetas pregnantes. Dicho de otro modo: la apariencia realista de la película es un espejismo tras el que encontramos una fabulación que, en el fondo, no queda lejos del baile de máscaras que Todd Haynes orquestó en <em>I'm not there</em>, donde el misterio dylaniano se encarnaba en diferentes avatares.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Gerard Casau]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/criticas/ultima-mascara-bob-dylan-lleva-nombre-timothee-chalamet_1_5295928.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Tue, 25 Feb 2025 07:00:56 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/57f33b23-8931-462b-b157-081c1dcdde43_16-9-aspect-ratio_default_0_x2215y532.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[Timothée Chalamet en 'A complete unknown']]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/57f33b23-8931-462b-b157-081c1dcdde43_16-9-aspect-ratio_default_0_x2215y532.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[El actor nominado al Oscar protagoniza 'A complete unknown', 'biopic' sobre los primeros años del músico]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Timothée Chalamet: "Soy el actor con el corazón más grande y el que más intensamente trabaja"]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/timothee-chalamet-actor-trabaja-duro_1_5285363.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/22f3675a-dffa-4dfd-bfe9-8d975d3c7076_16-9-aspect-ratio_default_0_x2493y0.jpg" /></p><p>Un público que abuchea al músico al que idolatra porque se ha atrevido a tocar la guitarra eléctrica. Muchos no necesitan más información para identificar a los personajes y el contexto de la escena: es el concierto de <a href="https://www.ara.cat/cultura/bob-dylan-amy-winehouse-individualista_1_1381456.html" target="_blank">Bob Dylan</a> en el Festival de Newport de 1965, el día que el músico escenificó su renuncia a ser la voz de un movimiento social y reclamó su libertad artística con el sonido eléctrico de la guitarra y los versos de furia y despecho de <em>Maggie's farm</em>. En el templo más purista del folk estadounidense, el santo patrón de la nueva canción protesta salió a tocar con una banda de rock y los espectadores reaccionaron primero con estupor y después con lágrimas e indignación. Fue uno de esos momentos de los que se escriben pilas de artículos y libros, un movimiento tectónico de la cultura popular y, todo ello, una sencilla elección estética: cómo quiere un artista que suene su música.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavi Serra]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/timothee-chalamet-actor-trabaja-duro_1_5285363.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Fri, 14 Feb 2025 17:23:04 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/22f3675a-dffa-4dfd-bfe9-8d975d3c7076_16-9-aspect-ratio_default_0_x2493y0.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[El actor Timothée Chalamet llega a la proyección de A Complete Unknown durante la 75 edición de la Berlinale, en Berlín.]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/22f3675a-dffa-4dfd-bfe9-8d975d3c7076_16-9-aspect-ratio_default_0_x2493y0.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[El actor nominado al Oscar presenta en el Festival de Berlín 'A complete unknown', donde hace de Bob Dylan]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[La película que cambió la vida en Tilda Swinton]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/pelicula-cambio-vida-tilda-swinton_1_5284813.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/1162da4c-b888-4136-b7ed-e2202266b4a9_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" /></p><p>Cuando tenía ocho años Tilda Swinton (Londres, 1960) vio una película que le "cambió la vida". De hecho, en ese momento pensó "que era un sueño, no una película". Se trata de la primera versión de <em>Powers of ten</em>, un corto científico de Charles y Ray Eames que sólo dura 10 minutos y que arranca con una secuencia cotidiana, casi bucólica: una familia haciendo un picnic, con su cesta llena de comida y un mantel sobre el césped. Entonces, la cámara se aleja 10 metros, 100 metros, 1.000 metros... "Al cabo de un rato ves a Estados Unidos, la Tierra, la galaxia, y después vuelve a acercarse al picnic y la cámara entra en la mano del hombre y ves la corriente sanguínea, el sistema nervioso, que tengo con <a href="https://www.ara.cat/cultura/altra-historia-del-cine-story-of-film-mark-cousins_1_2900143.html" target="_blank">Mark Cousins</a>, porque es una película que hace que te enamores del cine y que te des cuenta de que el cine no tiene fronteras", ha explicado.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavi Serra]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/cine/pelicula-cambio-vida-tilda-swinton_1_5284813.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Fri, 14 Feb 2025 11:30:36 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/1162da4c-b888-4136-b7ed-e2202266b4a9_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[Tilda Swinton en la Berlinale]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/1162da4c-b888-4136-b7ed-e2202266b4a9_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[La actriz británica recibe el Oso de Oro honorífico del Festival de Berlín y reflexiona sobre su carrera]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Churchill y Dylan (contra Trump)]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/internacional/churchill-dylan-trump_129_5202407.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/6aab2aa9-2458-4f90-a5fa-22f70d32c931_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" /></p><p>Londres ya tiene las luces de Navidad parpadeando. Tradición y comercio. A la hora del crepúsculo, con Benet pasamos veloces en bicicleta eléctrica por delante del Big Ben, teñido de una brumosa coloración anaranjada, como de postal <em>kitsch</em>. La gente sale del trabajo, hay mucho movimiento y excitación. Es un atardecer otoñal abigarrado, todo el mundo circula apresurado.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Ignasi Aragay]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/internacional/churchill-dylan-trump_129_5202407.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Fri, 15 Nov 2024 15:15:06 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/6aab2aa9-2458-4f90-a5fa-22f70d32c931_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[Cgurchill y Dylan]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/6aab2aa9-2458-4f90-a5fa-22f70d32c931_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Extraordinario concierto de Cat Power en el nombre de Bob Dylan]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/extraordinario-concierto-cat-power-nombre-bob-dylan_1_5084903.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/85ee52ab-f646-489a-b10c-5a0b4d667fa4_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" /></p><p>El guion estaba claro: la estadounidense Chan Marshall, alias Cat Power, interpretaría el mismo repertorio que hizo Bob Dylan en Reino Unido en 1966. Es decir, en aquellos conciertos de hace 58 años con los músicos de lo que después sería The Band, con una primera parte acústica y una segunda eléctrica. Conciertos como el del 17 de mayo en el Free Trade Hall de Manchester, cuando un espectador gritó "¡Judas!", molesto por la encarnación de Dylan como ángel turbio del folk eléctrico. Cat Power hizo esas mismas 15 canciones el 5 de noviembre del 2022 en el Royal Albert Hall de Londres, otro escenario de esa gira, y el resultado se puede escuchar en el disco <em>Cat Power sings Dylan: the 1966 Royal Albert Hall Concierto</em> (2023). Por tanto, la actuación del martes en el Poble Espanyol, dentro del Alma Festival, tenía infinidad de atractivos. Por ejemplo, poder escuchar canciones que Dylan lleva años sin cantar en directo... También era muy estimulante el formato acústico/eléctrico, porque permitía viajar a uno de los momentos fundamentales de la historia de la música popular del siglo XX. Y, por supuesto, por encima de todo, incluso por encima de la sombra de Dylan, había una artista extraordinaria.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavier Cervantes]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/extraordinario-concierto-cat-power-nombre-bob-dylan_1_5084903.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Wed, 10 Jul 2024 07:38:07 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/85ee52ab-f646-489a-b10c-5a0b4d667fa4_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[Cat Power interpretando 'Leopard-skin pillbox hat' en el Poble Espanyol.]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/85ee52ab-f646-489a-b10c-5a0b4d667fa4_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[La cantante estadounidense interpreta el mismo repertorio que el autor de 'Like a rolling stone' hizo en la legendaria gira británica de 1966]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA["Nadie cultiva el espíritu, y esto está repercutiendo en nuestro día a día"]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/nadie-cultiva-espiritu-repercutiendo-dia-dia_128_4978823.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/a05ca118-b478-4e69-999e-e1b2a728d447_16-9-aspect-ratio_default_0_x2397y2031.jpg" /></p><p>Xarim Aresté (Flix, 1983) ha vuelto a hacerlo. Hace un par de años publicó <a href="https://www.ara.cat/cultura/xarim-areste-tambe-pot-caspos-autotune-fent-trap-disc-entranyes_1_4309507.html" target="_blank">un disco magnífico, </a><a href="https://www.ara.cat/cultura/xarim-areste-tambe-pot-caspos-autotune-fent-trap-disc-entranyes_1_4309507.html" target="_blank"><em>Sus entrañas</em></a><a href="https://www.ara.cat/cultura/xarim-areste-tambe-pot-caspos-autotune-fent-trap-disc-entranyes_1_4309507.html" target="_blank"> (2022),</a> una revelación surgida en el cruce donde el folk-rock y el blues de la Ribera de Ebro pactan con el diablo del jazz. Nuevamente con Ricard Sohn (teclados), Joan Garcias (contrabajo), Enric Fuster (batería), Pep Garau (trompeta) y Tomeu Garcias (trombón), Aresté sublima el arte de la canción con el álbum <em>Un idioma nuevo</em> (RGB, 2024), un nuevo prodigio de uno de los autores más inspirados de la música catalana.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavier Cervantes]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/nadie-cultiva-espiritu-repercutiendo-dia-dia_128_4978823.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Sun, 24 Mar 2024 17:00:35 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/a05ca118-b478-4e69-999e-e1b2a728d447_16-9-aspect-ratio_default_0_x2397y2031.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[El músico Xarim Aresté.]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/a05ca118-b478-4e69-999e-e1b2a728d447_16-9-aspect-ratio_default_0_x2397y2031.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[Músico. Publica el disco 'Un idioma nuevo']]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA["He sido cruel juzgando discos de cantantes en solitario"]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/he-sido-cruel-juzgando-discos-cantantes-solitario_128_4953596.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/55cdd87e-9559-42ae-ac94-ce875e33dd8a_16-9-aspect-ratio_default_0_x2069y1159.jpg" /></p><p>El cantante y compositor principal de Manel, Guillem Gisbert (Barcelona, ​​1981), se estrena al margen del grupo con el disco <em>¡Baila la mazurca!</em> (Cerámicas Guzmán, 2024). Media docena de productores le ayudan a presentarse en solitario, pero las canciones respiran buena parte del mismo aire que Gisbert ha esparcido por los discos de Manel. <a href="" target="_blank" rel="nofollow">Después de cuatro canciones de adelantamiento</a>, este viernes llega el álbum entero, el material con el que saldrá de gira a partir de mayo con nueva compañía: Jordi Casadesús (bajo y sintetizadores), Arnau Grabolosa (guitarra y teclados) y Glòria Maurel (batería). Y sólo el tiempo dirá cuándo volverán Manel. De todo ello, hablamos en la redacción del ARA.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavier Cervantes]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/he-sido-cruel-juzgando-discos-cantantes-solitario_128_4953596.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Thu, 29 Feb 2024 23:02:44 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/55cdd87e-9559-42ae-ac94-ce875e33dd8a_16-9-aspect-ratio_default_0_x2069y1159.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[El músico Guillem Gisbert en la redacción del ARA.]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/55cdd87e-9559-42ae-ac94-ce875e33dd8a_16-9-aspect-ratio_default_0_x2069y1159.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[Músico. Publica el disco 'Baila la mazurca!']]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[La Ludwig Band: "No nos conformamos con una reacción normal"]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/ludwig-band-no-conformamos-reaccion-normal_130_4833625.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/379a8c2b-fa43-4084-8eb9-50ef7e6d93e7_16-9-aspect-ratio_default_0_x2465y6.jpg" /></p><p>Sería demasiado presuntuoso decir que La Ludwig Band es el grupo que necesitaba la música catalana. En cambio, quien haya ido a un concierto de este grupo surgido de la más gloriosa nada seguramente estará convencido de que La Ludwig Band es justamente lo que necesitaba para que esa noche fuera única y especial. Tienen todo lo necesario, y a l vez: las canciones, la interpretación y la puesta en escena. Son Pau Riba con la E Street Band, Sisa con la Plateria y Bob Dylan en bañador encaramado en un acorde mayor. Después de los discos <em>Al límit de la tonalitadt</em> (2020) y <a href="https://www.ara.cat/cultura/ludwig-band-bones-noticies-pop-catala_1_4032897.html" target="_blank"><em>La mateixa sort</em></a><a href="https://www.ara.cat/cultura/ludwig-band-bones-noticies-pop-catala_1_4032897.html" target="_blank"> (2021)</a>, después de canciones como <em>S'ha mort l'home més vell d'Espolla</em> y <em>El fill del rei</em> y de <a href="https://www.ara.cat/cultura/musica/quina-cosa-extraordinaria-ludwig-band-a-vic_1_4491094.html" target="_blank">más de un centenar de conciertos</a>, La Ludwig Band publica este viernes el álbum <em>Gràcies per venir</em>, editado conjuntamente por The Indian Runners y Cerámicas Guzmán, el sello de los Manel. Hace unos meses ya habían avanzado alguna pieza, como las espectaculares <em>El meu amor se n'ha anat de vacances</em> y <em>Manela, no vull currar per vostè</em>, que ahora llegan acompañadas de otras canciones igualmente sólidas. </p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Xavier Cervantes]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/musica/ludwig-band-no-conformamos-reaccion-normal_130_4833625.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Fri, 20 Oct 2023 07:54:27 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/379a8c2b-fa43-4084-8eb9-50ef7e6d93e7_16-9-aspect-ratio_default_0_x2465y6.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[La Ludwig Band: Pau Esteve, Lucas Valverde, Roger Cassola, Gabriel Bosch, Quim Carandell y Andreu Galofré en el Parque de Joan Miró de Barcelona.]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/379a8c2b-fa43-4084-8eb9-50ef7e6d93e7_16-9-aspect-ratio_default_0_x2465y6.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[El grupo publica el disco 'Gràcies per venir']]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Bob Dylan, acusado de abusar de una niña de 12 años en 1965]]></title>
      <link><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/bob-dylan-acusado-abusar-nina-12-anos-1965_1_4088140.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p><img src="https://static1.ara.cat/clip/18461397-3f31-4496-8850-bc3949c6f0d8_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" /></p><p>Bob Dylan ha sido acusado de haber abusado sexualmente de una menor de 12 años en Nueva York en 1965, cuando el músico tenía 24 años. Según la demanda presentada en el Tribunal Supremo de Manhattan, Dylan habría usado su estatus para ganarse la confianza de la supuesta víctima "como parte de un plan para abusar sexualmente de ella", tal como recogen la agencia Efe y diferentes medios norteamericanos.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Ara]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://es.ara.cat/cultura/bob-dylan-acusado-abusar-nina-12-anos-1965_1_4088140.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Tue, 17 Aug 2021 12:56:08 +0000]]></pubDate>
      <media:content url="https://static1.ara.cat/clip/18461397-3f31-4496-8850-bc3949c6f0d8_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg" type="image/jpeg"/>
      <media:title><![CDATA[Bob Dylan en 1965]]></media:title>
      <media:thumbnail url="https://static1.ara.cat/clip/18461397-3f31-4496-8850-bc3949c6f0d8_16-9-aspect-ratio_default_0.jpg"/>
      <subtitle><![CDATA[El abogado del músico niega las acusaciones]]></subtitle>
    </item>
  </channel>
</rss>
